Down Memory Lane.

This is from Bob, for you to use as you feel would be appropriate, with Great Appreciation and Thanks to you, Peanuts and Piet, and all the People and Club-Members who gathered at Stanford last weekend.

To turn back the clock for the best part of 80 years for a few hours, in the house of one’s childhood, is a frightening experience.
Some memories come flooding back and a piece of wall is instantly recognised, but then there are so many things that get changed over the years, that confuse the other memories which are trying to surface.

One thing is for sure – I had a happy and educational upbringing in a calm and peaceful country village and have my parents and their friends to thank for that!

Stanford is still next to the Klein River, where I learnt about canoes and boats when not busy with “wheels” of some kind.

The weathercock on the church steeple across the road is strangely missing. Perhaps the bullet from my rifle that hit it in 1946 ricocheted
Too close to the police who forced me to pay a 3 pound fine – and it has decided to retire.

Many things, like the Norfolk Pines and the Wind charger and the Water-tanks are also missing, but that also helped to make the trip worthwhile.

Thanks GSM Club & Dedicated Members.

Best regards,
Bob.

Nuusbrief aan GSM. - Herringeringe – Mylpale.

Gedwing om na 80 jaar om te draai en te gaan kyk hoe dit by 1 tot 18 gelyk het!

Stanford is nog steeds op dieselfde plek, langs die Kleinrivier, maar nou is die strate geteer en die huise opgeknap en gerestoreer, amper te skoon en netjies na my smaak.

Die leivore is nog daar en daar is sprake van dit weer te gebruik vir die tuine agter byna elke huis.

Die ou huis oorkant die kerk is baie verander maar genoeg vensters en stukke muur het behoue gebly om dit herkenbaar te maak.
Die ou sinkplaat watertenke wat ons drinkwater voorsien het is weg, asook die “windcharger” en hoe lugdraad om BBc en SEEZEN op te vang,
Gevaarlik om te doen in die oorlogtyd, waneer die polisie praat van konsentrasie kampe, ens.!


Die haan op die kerktoring wat ek met die geweer raakgeskiet het, is nie mer daar nie. Mnr. Beets, die polisieman was amper getref met die
Koeel se terugslag en hy het ‘n dagvaarding aan my gestuur in 1946 en ek moes 3 pond skuld-erkenning betaal uit myskaars spaargeld – les
geleer!

Ek besef nou eers hoe bevoorreg ek was om in so ‘n stabiele, kalm huis en omgewing groot te word, terwyl ek van alls en nogwat geleer het – alles wat wiele het- op water kan dryf – water kan lei en sien hoe dit vloei. Elektrisiteit met windlaaiers en klein petrol enjins – voorwaar van waarde waneer motors en bote se ontwerp my lewe geword het.

Popular Mechanics was ons leesstof! Die kano wat my Pa gebou het uit hout en seil wat met linsaad-olie waterdig gemaak is, het maklik geroei met 2 of 3 mense en goeie spoed gehad op kalm water.

Ek het ‘n propeller in aluminium gegiet en met die hand afgewerk om die Briggs & Stratton die werk te laat doen! Toe kon ons selfs in die see by Skulpiesbaai gaan galjoen vang met die kano.
“n blik-boot was minder suksesvol, maar nog lesse is geleer wat later jare ingekom het.

Groot waardering vir die club-lede en ander wat verlede Saterdag ‘n heerlike dag vir ons gemaak het.

Groetnis,
Bob.